Balanceren tussen stress en schaterlach

Mijmeringen

Als je nooit loopt, maar altijd rent…

1d5b55250926c778cac99099f4ba5476
Als je nooit loopt, maar altijd rent, hoe kan je dan je eigen gefluister horen?

December is echt een maand om te rennen. Moeiteloos rennen we gehaast en zorgend rond en genietend storten we ons in de hectiek.

Voor sinterklaas heb je je al in anderen verplaatst; wat is een goed kado voor hem, voor haar etc. Met kerst tellen we “onze” zegeningen. Op oudejaar blik je terug en vooruit naar het komende jaar. Dat doe je wél even snel, tussen de boodschappen, de oliebollen en de dennennaalden ‘uit-je-panty-pulken’ in.

En elk jaar kijk ik uit naar de kerstvakantie. Twee hele weken niks denk ik dan en zie mezelf twee weken opgekruld op de bank, mijmerend in het haardvuur staren. Ik blijf hopen. En uiteindelijk zijn die momenten er ook, maar ze zijn schaars.

Van oudsher is december een maand van overdenking. Tijd om tot jezelf te komen door naar je eigen gefluister te luisteren. Om te horen wat je moet doen om je éigen leven te kunnen leven. Om te voorkomen dat je je mee laat slepen in het leven van iemand anders of je zonder te merken verzandt in óverleven in plaats van léven.

Als je nooit loopt, maar altijd rent en stilstaan er helemaal niet in zit, dan is het moeilijk om de voorwaarden te creeeren om je eigen gefluister te horen. Al helemaal in december.

Wat kan jíj doen om je eigen gefluister te horen?
Stilstaan!

Of: Ga van 21-23 april mee naar InZichtAanZee! Daar creeeren we alle voorwaarden om naar jezelf te kunnen luisteren.

Gepost op 11.12.2014

You only need to brush the teeth you want to keep…

IMG_2357

Dat stond op een koffiebeker waar ik van de zomer uit dronk. Verrukt was ik van die zin. Zo duidelijk. Je hoeft niet alles te doen, je hoeft alleen maar te kiezen! Dat was wat ik las.

Het is een heerlijke leidraad om mee door het leven te dansen.

Zo makkelijk kan het zijn. Niet alles doen wat op je pad komt, niet alles doen wat je doet uit gewoonte, niet alles doen wat er van je verwacht wordt.

En alleen maar tijd, energie en aandacht stoppen in de dingen die je wilt houden. De échte vriendschappen, het juíste werk, de fíjne contacten, de líchte hoekjes in de tuin, de díerbare overleggen, het wáardevolle onderhoud en de échte investeringen.

Zo makkelijk is “Only” of “Alleen maar” niet,

Het is een kwestie van kiezen. En kiezen is makkelijker gezegd dan gedaan. Want voordat je kan kiezen moet je weten wat je wilt. En weten wat je wilt is in de snelheid van ons bestaan vaak reuze ingewikkeld.

Door af en toe even tijd te nemen om stil te staan, hou je overzicht over jezelf, je werk en je leven en zie je beter wat jíj wilt. Pas dan kan je écht kiezen wat “only” of “alleen maar” voor jou betekent…..

 

InZichtAanZee: een paar dagen om stil te staan en inzicht te krijgen in “the teeth you want to keep.”….

Gepost op 10.11.2014

Roep meer Jippie!

IMG_1551
Op vakantie hoorde ik een vader met een meisje van een jaar of 5. ‘Vandaag,” zei hij, “ gaan we naar de hoge bergen”. “Jippie”, zei het meisje. “We gaan er picknicken zei de vader.

“Jippie! Picknicken!” Juichte het meisje.

“En nu”, zei de vader, “gaan we croissantjes eten”. “Jippie! Croissantjes!” Hoorde ik haar roepen.

Wat klinkt dat heerlijk. Mijn puberkinderen roepen nooit meer uit de grond van hun hart “Jippie!” Ze roepen nog wel “Yes”, “Joehoe” “Cool” of mompelen “ok” of “jaah mam”. Niet voor croissantjes, maar voor andere meevallers.

En ik verlang ernaar om “Jippie” te horen. Dat enthousiaste blije geluid. En ik wil er best wat voor doen ook. Ik moet het ze eens vertellen ;).

Maar ik zelf roep ook nauwelijks meer “Jippie”. Flauw eigenlijk. Want dat gevoel, dat Jippie gevoel, dat uit de grond van m’n hart komt, alsof ik even opveer. Wanneer ik verrast, verbaasd en opgetogen tegelijk ben, dat ken ik wel. Ik kan het ook opzoeken. Ik moet het ook toelaten.

Want toen ik mijn verloren gewaande oorbellen terugvond had ik het. Maar ik riep het niet. Toen ik toch die tas kocht die ik zo graag wilde. Dat koude glas witte wijn in dat onverwachte avondzonnetje. Als er ineens een groot kind toch tegen me aan op de bank komt zitten.

Allemaal Jippie!

En jij? Roep jij “Jippie”? Niet genoeg? Probeer het eens.

Groet Marieke

Gepost op 10.10.2014

Wat als ik je vertel dat balanceren oefening vereist?

shutterstockbellen_130059266

Je leeft in een hectische wereld, waarin je veel van jezelf vraagt en er veel van je wordt gevraagd.

Voortdurend balanceren, tussen:

Kunnen en moeten,
willen en weten,
hollen en stilstaan,
anderen en jezelf,
geld en tijd,
werk en prive,
slapen en waken,
geven en nemen.

Balanceren tussen wat je vast wilt houden en wat tegelijkertijd aan je vingers ontglipt.

Balanceer jij?

Soms gaat het als vanzelf, soms is het reuze ingewikkeld. En soms lukt het ook even he-le-maal niet.

Wat als ik je vertel dat balanceren in je leven en werk oefening en aandacht vereist?

Je moet er immers dingen voor doen en dingen voor laten.

Die ‘dingen’ die veranderen, net zoals jij verandert en je omgeving verandert. Er zijn keuzes te maken, telkens weer.

Af en toe even afstand nemen helpt; om uit de verte naar jezelf, je werk en je leven te kunnen kijken. En zo –als vanzelf- weer te balanceren.

Groet Marieke

Gepost op 23.09.2014

Binnenbeentjes en buitenbeentjes

buitenbeentjephoto-15

We zaten aan tafel te kletsen, het hele gezin. Op een gewone dinsdagavond. Een van ons had een ongelooflijk grote muggenbult. Mega, écht. Meer bult dan arm was het geworden. Daar zit je dan met zo’n rare arm. Gaat wel weer over, maar toch. Zo hadden we het ineens over ‘dingen’ waarmee we in het circus zouden kunnen staan als bezienswaardigheid.

Het circus in, met dingen die we gewoon hebben, zonder dat we er iets voor hebben gedaan. Om bewonderd te worden voor iets wat je wel hebt, maar best zou kunnen missen. Een opvallende moedervlek, een scheve teen of heeel diep denken. Zo diep dat niemand erbij kan. Of die muggenbult.

Maar ook het circus in met dingen waar we serieus op geoefend hebben en die ‘maatschappelijk’ niet zo gewaardeerd worden ;). Een zakje chips openmaken met één hand, en dan zonder iets van die chips te laten vallen. Hárd kunnen zingen. Onvindbaar zijn als je gezocht wordt. En héél lang onder water kunnen blijven zonder adem te halen.  Of ondersteboven kunnen lezen.

Herken je het dubbele gevoel van dat je écht houdt van wat van jou is en je er trots mee in het circus zou kunnen staan? En die andere kant: je er ook een buitenbeentje door voelen?

“Ah, buitenbeentje”, zuchte iemand. “En als ik dan een buitenbeentje ben, dan wil ik het liefst een binnenbeentje zijn”.

En dat is waar ons circusgesprek om draaide; van een buitenbeentje een binnenbeentje worden.  Moeiteloos zal dat gebeuren in ons circus. Van afwijkend of nutteloos naar trots en bijzonder. Zonder zichtbare verandering. Maar toch echt wezenlijk anders.

Want ja, we balanceren allemaal met enige regelmaat tussen je buitenbeentje voelen en binnenbeentje willen zijn.

 

 

 

Gepost op 15.09.2014